BIRAK SEVGİ SENİ BULSUN
İyi kalpli, yalnız
bir adam, bir gün bir koza bulur. Kozanın içinde
küçük
bir tırtıl vardır. Adam çok sever bu tırtılı,
onunla tüm yalnızlığını, tüm sevgisini paylaşır.
Gel zaman git zaman tırtıl büyür, güzel bir
kelebek olur. Adam, kelebeğine hayran... bırakamaz
bir türlü...
Aslında kelebeğin aklında dağlar, kırlar, çiçekler
vardır da; kıyamaz bir türlü adama ve sevgisine,
yalnız bırakamaz Onu... Üç günlük ömrünü sevildiği
ve sevdiği yerde geçirmeye hazırdır...
Ama adam bilir ki;
"Sevmek bazen vazgeçmeyi
de bilmektir" ...
Kelebeğine son kez bakar ve onu salıverir özgürlüğüne,
kırlarına, çiçeklerine doğru...
Kelebek mutlu olmasına mutlu olur ama hiç bir
meltem, hiç bir çiçek
yaprağı adamın avucunun sıcaklığını andırmaz...
Aklında adam, o çiçek senin bu çiçek benim dolaşır
saatlerce... Adam bir kelebeğe sevdalı,bakıp
durur boşluğuna. Kelebekse hala konacak sıcak
bir avuç aramakta...
Böylece kelebek şunu
anlar:
BAZEN AİT OLDUĞUMUZ YER
ORASIDIR;
SICAK BİR AVUÇTUR BİLİRİZ
AMA O YERİN BİZE AİT OLMA İHTİMALİ BİR HİÇTİR
...
Böylece adam şunu
anlar:
HİÇ BİR SEVDAYI YALNIZCA
SEVGİYLE YAŞATAMAZSINIZ..
O günden sonra kelebek,
adama duyduğu özlemi gömecek bir dağ aramaya
başlar, ama gücü tükenene dek arayıp da bulamayınca
anlar ki;
HİÇBİR DAĞ BİR ÖZLEMİ
GÖMEBİLECEĞİNİZ KADAR BÜYÜK DEĞİLDİR ...
Adamsa artık sevdasını
koyar sımsıcak avuçlarına; kelebeğin yerine...
Herkes bir şeyler yaşar; iyi ya da kötü, doğru
ya da yanlış...
Yaşadıklarından bir çıkarım yaparak hayatına
bir yol verir; aynı zamanda düşüncelerine de...
Bırak SEVGİ seni bulsun...
Yazan: Bilinmiyor
